باورهاى حقيقى و واقعى است و صد البته ، از شائبه‌هاى نفسانى و منيّت‌هاى بشرى ، به دور است . از اين قبيل روايات ، روايتى است كه به چندين طريق به صورت مرفوع ، از امام هادى ( ع ) ، در حالى كه بيمار بوده به دست ما رسيده است . ابوهاشم جعفرى گفته است : امام هادى ( ع ) درحال بيمارى ، من و محمّد بن حمزه را به حضور طلبيد . محمّد بن حمزه ، پيش از من شرفياب شد و به من خبرداد كه آن حضرت ، پيوسته مىفرمود : زائر به سوى حائر ، روانه كنيد . به محمد بن حمزه گفتم : آيا عرض نكردى كه ابوهاشم ، روانهء حائر است ؟ سپس خدمت امام هادى ( ع ) ، رسيدم و عرض كردم : فدايت شوم ! خودم رهسپار حائرم ؛ حضرت فرمود : در سخن من ، تأمل كنيد ؛ سپس افزود : به يقين سرّى از اسرار زيد بن على « 1 » ، در محمّد نيست و من خوش ندارم ، سخن مرا بشنود . ابوهاشم گفت : فرمايش امام ، راجع به حائر را با على بن بلال « 2 » ، در ميان گذاشتم و او گفت : با حائر ، چه كار دارد ! در حالى كه او ، خود حائر است ؟ پس به سامرّا بازگشتم و خدمت امام هادى ( ع ) ، رسيدم و چون خواستم برخيزم ، به من فرمود : بنشين . وقتى با حضرت تنها شديم ، سخن على بن بلال را يادآورى كردم ، آن حضرت به من فرمود : آگاه باش كه من به على بن بلال گفتم : پيامبر خدا ( ص ) ، دور كعبه طواف مىكرد و حجر الاسود را مىبوسيد ؛ در حالى كه احترام پيامبر اكرم ( ص ) و احترام هر انسان مؤمنى ، از احترام كعبه به مراتب ، بالاتر است و خداى متعال به آن حضرت دستور داد ، در صحراى عرفات وقوف نمايد . همانا مكان‌هايى وجود دارد كه خداى متعال دوست دارد در آنها پرستيده شود . من نيز دوست دارم در آن مكان‌ها ، برايم دعا كنند و حائر ، از اين قبيل مكان‌هاست . « 3 »

--> ( 1 ) . مراد ، زيدبن على بن الحسين 8 است . ( 2 ) . از اصحاب امام هادى 7 است . ( 3 ) . كامل الزيارات ، ص 273 ؛ مزار بحارالانوار ، ص 141 .